Zasadniczym wątkiem w tej książce jest właśnie poszukiwanie możliwości utożsamienia struktury ontycznej z epistemologią, zwłaszcza w diachroniczno-synchronicznym rozwoju pedagogiki, w której Ja jest zawsze w relacji dialogicznej z My, Światem i Innym. W tym poszukiwaniu nie zamierzam ani skupiać się na badaniu problemów stricte filozoficznych, będących jedynie pretekstem do zrozumienia podstawowych zagadnień pedagogiki, ani tylko ograniczyć się do problemów pedagogicznych, mających dać ożywcze impulsy także dla filozofii, która w ostatnich latach nie wykazuje zainteresowania refleksją i badaniami nad rozwojem i kształceniem człowieka, głównie zajętej własnym “kryzysem metanarracji”, czyli opisem skutków rozpadu wielkich systemów filozoficznych i wynikającej stąd koncentracji na “jednostkowych zjawiskach”, a nie ukrywającej się za nimi “ogólnej istoty rzeczywistości”, w tym istoty człowieka. [źródło: bonito.pl].
