Pojawiła się w Salonie Paryskim w żałobnej sukni i w kuchennym fartuchu, jak w zbroi. Z paletą malarską i pędzlami w dłoniach. Bez kapelusza, z fryzurą w nieładzie. Ze spojrzeniem pozbawionym kokieterii, którego nie da się zapomnieć. W XIX wieku, gdy ambicje kobiet przerastały ich możliwości, Anna Bilińska osiągnęła tak wiele. A potem zadrwił z niej los. Jaką tajemnicę skrywa autoportret, którym Anna Bilińska zdobyła sławę? Czy kiedykolwiek zobaczymy oryginał jej dziennika? Ile prawdy z niego wyrwano, nim został przepisany zielonym atramentem i wydany? Stare obrazy mają swoje melodie. Zapisane ruchem pędzla partytury można czasem odczytać. Dlatego w opowieści biograficznej o Annie Bilińskiej prócz ocalałych zapisków i korespondencji znajdziemy reprodukcje dzieł pamiętających prawdę. Odkryjemy muzykę i naturę, którymi artystka ratowała się w trudnych momentach życia. Poznamy jej samotność, tę błogosławioną i przeklętą, destrukcyjną i sprawczą. [źródło: bonito.pl].
